Flaneur

σημεία

Όσο μας μιλάτε για θεούς, τόσο θα μας πιάνουν τα διαόλια μας – κείμενο αλληλεγγύης στους 5 φοιτητές από Αγία Παρασκευή

18 Nov 2015
 
 
 
Αρκετούς αιώνες πριν, σε μια – όχι και τόσο μακρινή από τη δική μας – εποχή που τα σχολικά βιβλία συνηθίζουν να αποκαλούν μεσαίωνα, ήτανε λέει πολύ της μοδός ένα πράγμα που λεγόταν «Θέλημα Θεού». Τούτη η απλοϊκή, στα δικά μας μάτια, πλην ομως αποτελεσματική ερμηνεία του κόσμου, αποτελούσε μια παγκόσμια σταθερά, που υπερέβαινε τους ανθρώπινους νόμους και που ίσχυε εξίσου για κάθε γωνιά του βασιλείου, για κάθε κοινωνική τάξη, για κάθε μεμονωμένο άτομο, ερμηνεύοντας και δικαιολογώντας ότι κακό κι αν τύχαινε στον δρόμο σου: από τον πονόδοντο ως τις σταυροφορίες κι από την βαριά φορολογία ως τους μαζικούς απαγχονισμούς. Και μπροστά σ’ αυτή τη μεταφυσική, ανυποχώρητη και αδιαπραγμάτευτη δύναμη, οι κοινές ανθρώπινες δυνάμεις δεν μπορούσαν παρά να σκύψουν το κεφάλι και να υποταχτούν.
 
Κατά ένα παράδοξο τρόπο βέβαια, η υποταγή αυτή έβρισκε εφαρμογή στο σύνολο της μοναχά στους ταπεινούς , ενώ για τους ισχυρούς μεταφράζοταν ως μια άνευ όρων εδραίωση της εξουσίας τους, κοσμικής και θρησκευτικής. Οι κάθε λογής παπάδες κι ευγενείς, αυτοκράτορες και βασιλιάδες, επίσκοποι και ιππότες, έπαιρναν τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ των ταπεινών και της Θεικής θέλησης – η οποία όλως τυχαίως συνέπιπτε με τα υλικότατα συμφέροντα των πρώτων.
 
«Κάθε άνθρωπος, οφείλει να υποτάσσεται στις ανώτερες εξουσίες, γιατί δεν υπάρχουν άλλες εξουσίες παρά από το Θεό· κι αυτές οι εξουσίες που υπάρχουν έχουν τεθεί από το Θεό. Έτσι λοιπόν, όποιος αντιτάσσεται στις εξουσίες, αντιστέκεται στην τάξη που έβαλε ο Θεός· κι όσοι αντιστέκονται θα είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την τιμωρία τους. (…) Γι’ αυτό να πληρώνετε φόρους, αφού οι άρχοντες που φροντίζουν για την είσπραξη τους είναι οι υπηρέτες του Θεού. Να αποδίδετε σε όλους ότι τους οφείλετε: φόρους και δασμούς, σεβασμό και τιμές.»
Παύλος, Προς Ρωμαίους, Κεφ. 13.
 
Καλά ως εδώ. Γιατί όμως να μας ενδιαφέρει αυτή η σύντομη ιστορική αναδρομή σήμερα, στις αυγές τους εικοστού πρώτου αιώνα, σε ένα καθ’ όλα δυτικό κράτος όπως η ελλάδα, μια εποχή που κυριαρχεί ο ορθολογισμός, η επιστήμη και τα i-phones και που υποτίθεται πως όλες τούτες οι μεταφυσικές αηδίες έχουν εκλείψει?
Σαφώς, η θεϊκή εξουσία έχει χάσει αρκετές από τις μετοχές της στο χρηματιστήριο των συνειδήσεων, αλλά το μοντέλο που ακολούθησε με επιτυχία εδώ και τόσους αιώνες, με κάτι μετατροπές από ‘δω, κάτι διορθώσεις από ‘κει, μπορεί ακόμη να φανεί χρήσιμο και λειτουργικό.
 
Η αρκετά πιο κοντινή σε εμάς «πρώτη φορά αριστερά» περίπτωση, είναι ένα αρκετά καλό παράδειγμα μιας τέτοιας τακτικής. Ο εξαιρετικά γόνιμος συνδιασμός «αντιαμερικάνικης» και «αντιϊμπεριαλιστικής» παράδοσης της αριστεράς, πακετάκι με την πατριωτική, ψεκασμένη παραφροσύνη των ΑΝΕΛ πρωτοσυναντήθηκε δύο χρονάκια πριν στις πλατείες των αγανακτισμένων καίγοντας παρέα σημαίες της ευρωπαικής ένωσης και μουτζώνοντας ομοιώματα της κυρίας Μέρκελ, σε μια προσομοίωση μεταφυσικών τελετουργικών που θα ζήλευε κάθε σύγχρονη θρησκεία. Αποδείχτηκε μια συνάντηση γόνιμη και δημιουργική. Σήμερα, με την άνοδο τους  στην εξουσία, ο εν λόγω συνδιασμός προσφέρει τις βάσεις για την χάραξη μιας πολεμικής στρατηγικής όπου, απ’ τη μια η επίθεση στις ζωές μας συνεχίζει ακάθεκτη, απ’ την άλλη η ίδια η συν-κυβέρνηση «νίπτει τας χείρας της», αφού όλες της οι επιλογές δεν είναι παρά «θέλημα των ευρωπαίων». Με δυο λόγια, εχθρός μεν υπάρχει, αλλά είναι τόσο πανίσχυρος, τόσο βολικά μακρινός, που εμείς δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τον αγγίξουμε, παρά μοναχά να παρακαλέσουμε την εγχώρια κυβέρνηση να μεσολαβήσει και να διαπραγματευτεί μαζί του για το κοινό μας συμφέρον. (το ποιό???)
 
Η παρουσία αυτού του υπερβατικού «άλλου», αυτής της – πάμε πάλι – μεταφυσικής, ανυποχώρητης και αδιαπραγμάτευτης δύναμης που λέγεται ευρώπη (που ανά περίπτωση παίρνει τη μορφή της γερμανίας, των δανειστών, της παγκόσμιας τράπεζας, του ΔΝΤ και λοιπών αόριστων μεταμορφώσεων), λειτούργησε αποτελεσματικά, σε πρώτη φάση, στην περίπτωση του τρίτου μνημονίου, όπου παρακολουθήσαμε με κομμένη την ανάσα «την ελληνική κυβέρνηση να πασχίζει με νύχια και με δόντια να πετύχει την καλύτερη δυνατή διαπραγμάτευση για το συμφέρον του ελληνικού λαού». Προφανώς, το συμπέρασμα που αποκομίσαμε είναι πως τόσο η ελληνική κυβέρνηση, όσο και τα ντόπια αφεντικά, ουδεμία ευθύνη φέρουν για το τελικό αποτέλεσμα. Άλλωστε, η ίδια η κυβέρνηση κάλεσε τους πάντες να ψηφίσουνε ΟΧΙ στο σχετικό δημοψήφισμα ώστε «να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα» εκτός συνόρων και να «ενισχύσουν την ελληνική αποστολή με ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί», ενώ μόλις δυο εβδομάδες πριν, σε μια κίνηση που από πολλούς ερμηνεύτηκε ως πρώϊμο δείγμα σχιζοφρένειας, είχε το θράσος να καλέσει και στην πανεργατική απεργία…
 
Αντίστοιχα μοτίβα λογικής διακρίνουμε και στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών: η ελληνική κυβέρνηση, με σεβασμό στο αριστερό και ανθρωπιστικό της παρελθόν, έχει κάθε καλή διάθεση να στεγάσει τους μετανάστες, να τους περιθάλψει, να τους νομιμοποιήσει, να γκρεμίσει και κάνα φράχτη του έβρου στην τελική, αλλά είναι πάλι αυτές οι διαολεμένες διακρατικές συμφωνίες με την ευρώπη που εμποδίζουν το όλο σχέδιο να προχωρήσει. Έτσι, οι άνθρωποι αυτοί θα συνεχίσουν να πνίγονται στο αιγαίο, να πεθαίνουν στα ναρκοπέδια του έβρου, να υφίστανται εκμετάλλευση από τα εκάστοτε ντόπια αφεντικά και πογκρόμ από τους εκάστοτε ντόπιους εθνικόφρονες, με κύριο υπαίτιο ξανά – μα τι σύμπτωση! – την μητέρα ευρώπη.
 
Την Πέμπτη, 12 Νοέμβρη του ’15, οι ελληνικές αρχές εισβάλλουν στα σπίτια πέντε φοιτητών στην Αγία Παρασκευή και τους συλλαμβάνουν με εντολή του Ιταλικού κράτους, το οποίο και έχει εκδώσει εναντίον τους το περιβόητο «ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης». Με μοναδική σαφή κατηγορία την συμμετοχή τους στην διαδήλωση της πρωτομαγιάς στο Μιλάνο, η Ιταλία απαιτεί από την ελληνική δικαιοσύνη να εκδόσει τους πέντε φοιτητές ώστε να δικαστούν εκεί – μια αρκετά ζόρικη διαδικασία, δεδομένου ότι στην γειτονική μας χώρα δεν υπάρχει ανώτατο όριο προφυλάκισης. Αυτό, εν ολίγοις, μεταφράζεται ότι οι πέντε κατηγορούμενοι, μπορεί να περάσουν ως και πέντε χρόνια στις Ιταλικές φυλακές και αφού γίνει η δίκη να αθωωθούν, όπως άλλωστε είναι το πιο πιθανό δεδομένων των ανύπαρκτων στοιχείων με τα οποία κατηγορούνται. Επίσης η έκδοσή τους στην Ιταλία θα σημαίνει την πλήρη απομόνωση από τον συγγενικό, φιλικό και συντροφικό τους κύκλο, την οικονομική τους εξόντωση και την δυσκολία υπεράσπισής τους λόγω διαφορετικής νομοθεσίας και γλώσσας.
 
Το πλαίσιο γύρω από το οποίο κινείται το «ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης», θεωρητικά αφορά μονάχα έσχατες περιπτώσεις όπως διεθνή τρομοκρατία, απάτες σε βάρος του δημοσίου, εγκληματικές οργανώσεις, σωματεμπορία, διακίνηση ναρκωτικών και όπλων, ανθρωποκτονίες και λοιπά τρανταχτά πρωτοσέλιδα – σε καμία περίπτωση δεν έχει καταγραφεί κάπου η χρήση του για μια απλή «συμμετοχή σε διαδήλωση».
 
Βρίσκουμε λοιπόν εξαιρετικά ύποπτη την ξαφνική χρήση του νόμου αυτού σε μια περίοδο παγκόσμιας τρομο-υστερίας με τελικό αποδέκτη ανθρώπους που κινούνται στο ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα και που όπως οι ίδιοι δηλώνουν «συμμετέχουν ενεργά στο φοιτητικό κίνημα, τις συνελεύσεις γειτονιών και τους αγώνες για εργατικές και ταξικές διεκδικήσεις».
 
Βρίσκουμε επίσης εξαιρετικά ενοχλητικό, πλην όμως προβλέψιμο, ότι σε περιπτώσεις όπως τα πολυσυζητημένα σκάνδαλα της SIEMENS οι δικαστικές αρχές ελλάδας και γερμανίας βρήκαν, ως εκ θαύματος, αρκετά παραθυράκια στον εν λόγω νόμο ώστε μερικοί εκ των πιο ονομαστών κατηγορουμένων να γλιτώσουν τόσο την προφυλάκιση, όσο και την τελική κατηγορία.
 
Βρίσκουμε, τελικώς, πως αυτή η παρουσία της ανυποχώρητης, αδιαπραγμάτευτης δύναμης που λέγεται ευρωπαϊκό δίκαιο και που μπροστά του η ελληνική κυβέρνηση και η ελληνική δικαιοσύνη δεν μπορούν παρά να υποχωρήσουν, σαν κάτι να μας θυμίζει.
 
Μας θυμίζει μάλλον πως το ελληνικό κράτος, ενώ εδώ και δεκαετίες έχει επιδοθεί σε ένα όργιο καταστολής, συλλήψεων, διώξεων, λογοκρισίας και παραπληροφόρησης – με ή χωρίς ευρωπαϊκές εντολές ή αριστερή εσάνς, με βασικό του στόχο το ανταγωνιστικό κίνημα και τους κοινωνικούς / ταξικούς αγώνες, φροντίζει για μια ακόμη φορά να αποποιηθεί τις ευθύνες που του αναλογούν, λίγο πριν προσθέσει άλλη μια μαλακία στο ενεργητικό του.
 
Γι’ αυτό, όσο κι αν επιμένουν πως ο εχθρός μας είναι αλλού, εμείς θα συνεχίσουμε να τον βλέπουμε εντός των συνόρων και να αγωνιζόμαστε απέναντι του με όπλα μας την αλληλεγγύη, την συντροφικότητα, την από-τα-κάτω οργάνωση τις κινηματικές μας διαδικασίες και τους αδιαμεσολάβητους αγώνες.
 
Και, στην τελική,
όσο μας μιλάτε για θεούς,
τόσο θα μας πιάνουν τα διαόλια μας.
 
να μην εκδοθούν οι 5 αγωνιζόμενοι φοιτητές από την Αγία Παρασκευή /
παύση κάθε δίωξης /
αλληλεγγύη στους 5 Ιταλούς κατηγορούμενους για την ίδια υπόθεση
 
Υ.Γ. Δεδομένων όλων των παραπάνω, ας μην παραξενευτεί κανείς και καμία αν στις δράσεις αλληλεγγύης στους πέντε φοιτητές που θα ακολουθήσουν τις προσεχείς εβδομάδες, καλέσει και η ίδια η κυβέρνηση. Ας είμαστε απλά έτοιμοι να τους υποδεχτούμε όπως τους αρμόζει.
 
κατάλογος
 

Δίχως νόημα

17 Nov 2015
 
 
Η εικόνα ενός σκαθαριού
να αγωνίζεται
με το μάταιο πείσμα που χαρακτηρίζει την ράτσα του
να σκαρφαλώσει έναν λευκό τοίχο
στην πίσω δεξιά γωνία ενός ακάλυπτου
 
-μια διαδρομή δίχως συγκεκριμένο προορισμό
γεμάτη πτώσεις
σπειροειδείς περιστροφές
και επανεκκινήσεις
κενή νοήματος-
 
η σισύφια αυτή διαδρομή
θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί
ως αναλογία
σχεδόν για το οτιδήποτε
– από τις μικρές ερωτικές μας απογοητεύσεις
μέχρι την πορεία της ανθρωπότητας-
 
Σκεφτόμουν
πως από δω και στο εξής
η παραπάνω μεταφορά θα αποτελούσε
πνευματική μου ιδιοκτησία
και οποιαδηποτε μελλοντική της χρήση
σε ποιήμα, φιλοσοφικό δοκίμιο
ή μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας
θα διώκονταν ποινικά.
 
Αλλά πολύ φοβάμαι πως
η δικαστική διαμάχη που θα ακολουθούσε
θα ήταν σχεδόν τόσο ανούσια
όσο η διαδρομη ενός σκαθαριού
καθώς σκαρφαλώνει σε ένα λευκό τοίχο.
 
tumblr_nu7l4e6nKk1rpgpe2o1_1280

Ποτέ δεν ξέρεις που θα χρειαστεί ένας δεύτερος αναπτήρας.

16 Nov 2015
 

.

Που λες,
σήμερα βγήκα στην αγορά
και μου πήρα
ένα δεύτερο αναπτήρα
(πράσινο)
κι ένα καινούριο σημειωματάριο.
Έχει όμορφες, σκληρές σελίδες,
κάπως ωχρές.
 
Αποφάσισα
να καταγράψω
τα κενά που αφήνουμε
για να δω πως θα τα γεμίσω.
 
Σημειώνω:
Ένα. Χρόνος.
Πολύς κενός χρόνος.
 
Ξέρω πως θα τον γεμίσω-
θα βρω ένα σημειωματάριο
με σκληρές σελίδες (κάπως ωχρές)
και θα καταγράψω
τα κενά που αφήνουμε
για να δω πως θα τα γεμίσω.
 
Σημειώνω:
Ένα. Χρόνος.
Πολύς κενός χρόνος.
Ξέρω πως θα τον γεμίσω.
Με επαναλήψεις.

Δύο. Μέσα μας. Κενοί. Κούφιοι.
Γάμησε τα.
 
Τρία. Αριθμοί.
Χάνω το μέτρημα.
Κάπου χάθηκε το τέσσερα.
Έψαξα όλο το σπίτι.
Άνω κάτω το έκανα. Μάταια.
Βρήκα όμως ένα μπλουζάκι σου κάτω απ' τον καναπέ.
Εκείνο το γκρι, που έπαψες να φοράς.
 
Πέντε. Αυτολογοκρίνομαι.
Να το θέσουμε ως:
"μια απουσία κάτω απ' τα σκεπάσματα
/και κάθε ξύπνημα
να υστερεί ποιοτικά
του προηγουμένου".
Ανεκτό ακούγεται,
νομίζω πως θα το αφήσω έτσι.
 
Έξι. Λέξεις.
Είπαμε
πως οι λέξεις φαντάζουν άδειες
αλλά αυτή η σιωπή στο σαλόνι
δεν παλεύεται
όση μουσική κι αν βάλω.
 
Εφτά.
Λέω από μέσα μου:
Τουλάχιστον,
περισσεύει λίγος χώρος
στην τσέπη του μπουφάν μου
-εκεί που πριν είχα τα κλειδιά σου-
για να βάλω, ας πούμε,
ένα δεύτερο αναπτήρα.
Ποτέ δεν ξέρεις
που θα χρειαστεί
ένας δεύτερος αναπτήρας.
Και κλείνω το σημειωματάριο.
 
Και κάτι ακόμα:
φεύγοντας
ο καπνός απ' τα τσιγάρα σου
έχει αφήσει ένα παράξενο σύννεφο
κάνει κύκλους πάνω απ' το κεφάλι μου
και δεν μ'αφήνει να συγκεντρωθώ.
 
Κάνε κάτι.
 
tumblr_nibn84Ry4e1rutx6lo1_500

Πόσο μ@λ@κες είστε ρε εθελοντές?

10 Nov 2015

Μια πρόχειρη απάντηση σε αυτή την αηδία που δημοσιεύτηκε σήμερα στην Parallaxi Magazine.

 

Είναι θέμα Κρίσης, είναι θέμα Παιδείας, είναι πρωτίστως θέμα αποκλεισμού και συμμετοχής στον κοινό χώρο, είναι θέμα κουλτούρας από τα κάτω και στάσης ζωής, είναι όλα αυτά μαζί και ακόμα παραπάνω. Είναι και θέμα υποκειμένων. Που μεγαλώνουν σε μια χώρα που διαπαιδαγωγεί τα παιδιά σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον, που σπαταλάει το χρόνο και τη ζωή τους σε καταναγκασμούς και πειθαρχήσεις, πάντα με λάθος επιλογές. Πουθενά στον «πολιτισμένο» κόσμο δεν συμβαίνει τη μια μέρα μια εθελοντική ομάδα της πόλης – που κάνει τη βρώμικη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει ο δήμος αντί να απολύει τα συνεργεία καθαρισμού του – να γυαλίζει με τα χέρια της τις μαρμάρινες επιφάνειες της νέας Παραλίας που κόστισε μια περιουσία (την ίδια περιουσία που θα μπορούσε να διατεθεί στα εν λόγω συνεργεία καθαρισμού ή σε άλλες πιο επείγουσες ανάγκες) και μετάτρεψε την παραλιακή σε ένα γκρίζο αποστειρωμένο περιβάλλον – και πριν προλάβουν να στεγνώσουν τα καθαριστικά, ω θεοί! ένας ή πολλοί να ξαναγράφουν τον ίδιο τοίχο βρίζοντας τους Los Lampicos που καθάρισαν.


Ο κύριος λόγος που το κάνουν είναι διότι απλούστατα το γκραφίτι είναι – ευτυχώς – ακόμη παράνομο και ως εκ τούτου φέρει ακόμη μια μορφή άρνησης – σε αντίθεση φυσικά με την “Street Art”, τις γκαλερί και τους χορηγούς της, που τόσο λατρεύουν και εκθειάζουν τα σχετικά Free Press. Στο γκραφίτι ισχύει ακόμη η νομοθεσία περί «Πρόκλησης φθοράς σε δημόσια περιουσία», με ποινές που αντιστοιχούν στα κέφια των μπάτσων που θα σε πιάσουν. Φυσικά το χέρι αυτού που βανδαλίζει δημιουργικά το δημόσιο χώρο, είναι ένα χέρι που παλεύει ενστικτωδώς να διαφύγει από ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον, ένα σχολείο – εργοστάσιο, μια πολιτεία που δίνει προτεραιότητα στους θυσαυρούς της σε σχέση με τους ίδιους της τους πολίτες.


Ακόμα και έτσι όμως η ίδια η δημιουργός, γιατί περί δημιουργίας πρόκειται, όχι μόνο αφήνει ένα σημάδι της στο αστικό σύμπλεγμα που κατ’ευφημισμόν αποκαλούμε «πόλη», αλλά και απαξιώνει κοροϊδεύοντας τη δουλειά κάποιων βλαμμένων εθελοντών που αγαπούν να ζουν σε ένα περιβάλλον εξευγενισμένο, ανθρώπινο, καθαρό και στείρο: είναι ένας άνθρωπος που κατά βάθος είναι αποφασισμένος εχθρός της πόλης και της προκοπής. Ο τύπος (ή τύπισσα) που πάτησε μέσα στο νερό για να πατήσει αυτό το σιχαμένο μονότονο γκρι-της-ώχρας που έχει κολλήσει στους τοίχους και τους εγκεφάλους μας, αξίζει ένα μικρό εύγε. Γιατί άραγε να μην το εφαρμόσουν και όλοι εκείνοι που περνάνε καθημερινά από τους ίδιους τοίχους, περιστρέφονται γύρω από τα ίδια τοπία, ανταλλάσουν τα ίδια βιαστικά «τι λέει?», προσπερνάνε τους ίδιους αστέγους, σταματάνε τα ίδια φανάρια? Γιατί η αδιαφορία είναι τρόπος ζωής.


Κάθε μέρα site, προφίλ στο fb, δημοσιεύσεις ανθρώπων που προφανώς δεν μπορούν να προσαρμοστούν σ’ αυτή την καθημερινότητα και απαξιώνουν το υπάρχον, επιζητώντας κάτι άλλο. Τολμάνε να απαξιώνουν (τι θράσος) την τοποθέτηση των στίχων ενός επαναστάτη ποιητή (που φυλακίστηκε επί εμφυλίου και γλίτωσε παρά τρίχα το απόσπασμα) στα αστικά του ΟΑΣΘ, ενός «δημόσιου» οργανισμού που μόλις λίγο καιρό πριν φόρτωσε με 22 μήνες φυλάκιση έναν άνεργο που μπήκε χωρίς εισητήριο – μέχρι και μια ακόμη τζούρα εξευγενισμού της πόλης. Άνθρωποι που δημουργούν μικρές καθημερινές αρνήσεις και παράλληλα καλούν σε καταστροφή όσων δημιουργεί το κεφάλαιο και η κανονικότητα. Στο όνομα μιας εξέγερσης που διαδραματίζεται καθημερινά, πολύ μακριά από τα μάτια και τις αντιλήψεις της κάθε Free Press. Πρόκειται για έναν πόλεμο που έχει ξεκινήσει εδώ και αιώνες και λέγεται ταξικός. Όλοι εμείς που αγανακτούμε για τα εγκλήματα της Δύσης στη Συρία και την αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους ας συμβάλουμε λίγο στην καταστροφή αυτού του γερασμένου κόσμου. Κι ας ξεκινήσουμε απλά: μ’ ένα γκραφίτι, μ’ ένα σύνθημα στον τοίχο, μ΄ένα κείμενο και μια σφαλιάρα στους εθελοντές.

καθαροι τοιχοι

 

Σημειώσεις πάνω σε μια ομολογία – που συζητιέται λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε

17 Sep 2015

Πέμπτη 17 Σεμπτέμβρη σήμερα, 2 χρόνια παρά μια ημέρα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ο κύριος Μιχαλολιάκος βρίσκεται να παραδέχεται δημόσια πως "αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την εν λόγω δολοφονία".

Και, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, το παραπάνω απόσπασμα πλημμυρίζει το αγαπημένο μας διαδίκτυο και γίνεται viral σε λιγότερο από μια ημέρα. Σύσσωμη η αριστερά (οπως άλλωστε και διάσπαρτα κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος) εξαπολύουν τις copy – paste ανακοινώσεις ή/και καταγγελίες, κατά τις οποίες η χρυσή αυγή δεν είναι κόμμα αλλά συμμορία δολοφόνων και ο ελληνικός λαός πρέπει να κινητοποιηθεί και να ενισχύσει τη μεγαλειώδη αυριανή αντιφασιστική πορεία και σε μερικές ημέρες να ψηφίσει αριστερά.

Μα σε κανέναν από τους παραπάνω δεν φαντάζει (άραγε?) ούτε στο ελάχιστα ύποπτη η συγκεκριμένη δήλωση, μια ημέρα πριν από την πολυσυζητημένη δολοφονία – ή την ίδια περίοδο που ο "κίνδυνος των μεταναστών" μονοπωλεί ξανά τον δημόσιο διάλογο – ή μερικές μόλις ημέρες μετά από την παρακάτω απάντηση του γραφικού βλαχαδερού που στρογγυλοκάθησε στον θρόνο της ΝΔ, του κύριου Μειμαράκη, στην ερώτηση των δημοσιογράφων περί συμμετοχής του στα παραστρατιωτικά τάγματα των Κεντάυρων?

Για να μην μακρηγορούμε: βρίσκουμε εξαιρετικά προβληματική την χρόνια ανάλυση της αριστεράς περί του "παραπλανημένου, μα κατά βάθος αθώου λαού" όπου παρασέρνεται σε λάθος μονοπάτια από τα δόλια κόμματα της (ακρο)δεξιάς και την ρητορεία των ΜΜΕ. Και όπου, υποτίθεται, η ανάδειξη τέτοιων στιγμιότυπων από την αριστερή αντιπληροφόρηση θα μεταλαμπαδεύσει την αλήθεια, την συνείδηση και τα ιδανικά του ανθρωπισμού, ώστε όλοι μαζί εμείς (ποιοί άραγε?) να συσπειρωθούμε και να πολεμήσουμε ξανά τον ναζισμό.

Πρέπει επιτέλους να παραδεχτούμε, πως η Χρυσή Αυγή είναι και κόμμα, και συμμορία δολοφόνων, αλλά πρωτίστως μια ακραία έκφραση ενός ολόκληρου κομματιού της κοινωνίας, με συγκεκριμένη θέση και συγκεκριμένα συμφέροντα. Ένα κομμάτι της κοινωνίας αποφασισμένα συντηρητικό, ρατσιστικό και ομοφοβικό, όπου τρέμει, εκμεταλλέυεται ή καταστέλει κάθε ξένο στοιχείο εντός της. Όπου επί δεκαετίες πλούτιζε (και πλουτίζει) πάνω στα σώματα των μεταναστών/τριών, όπου χειροκροτεί κάθε βίαιη και απόλυτη έκφραση καταστολής του ανταγωνιστικού κινήματος, όπου κατεβαίνει στους δρόμους αγκαλιά με τις ελληνικές σημαιούλες και με άγριες διαθέσεις σε κάθε grande εθνικό γεγονός. Και όπου τώρα τελευταία, έχει μάλλον φρικάρει λίγο τόσο με την άνοδο της "αριστερής κυβέρνησης" όσο και με το πέρασμα κάτι χιλιάδων μεταναστών από τα ελληνικά σύνορα.

Και όλοι τούτοι, καθόλου δεν θα πέσουν από τα σύννεφα, μήτε θα αλλάξουν γνώμη από τις παραπάνω δηλώσεις. Αντιθέτως, θα στηρίξουν με ζήλο όποιον τους υποσχεθεί λίγη περισσότερη βία, λίγη περισσότερη καταστολή, λίγη περισσότερη ασφάλεια. Η εκάστοτε δεξιά κάτι έχει μυριστεί και παλεύει να προωθήσει στους εν δυνάμει ψηφοφόρους της την αντίστοιχη εικόνα. Η μεν Νέα Δημοκρατία, έχοντας απωλέσει όλους τους κεντρο-φιλελέδες και μετριοπαθείς υποστηριχτές της από τον Σύριζα ή κάτι lame μορφώματα όπως το Ποτάμι ή την Ένωση Κεντρώων, θα απευθυνθεί ξανά σε μια παραδοσιακή δεξαμενή ψηφοφόρων, της γενιάς "ησυχία τάξη και ασφάλεια". Η δε Χρυσή Αυγή, αφού συμμαζεύτηκε για κάνα δυο χρόνια, επανέρχεται ξανά στο προσκήνιο πουλώντας μανούρα και αντισυστημικότητα.

Και κάπου εδώ, καλό θα ήταν να σταματήσουμε επιτέλους να προσφέρουμε τζάμπα διαφήμιση στον κύριο Μιχαλολιάκο και το κόμμα του, να σταματήσουμε να αναδημοσιεύουμε δεξιά κι αριστερά την πολυσυζητημένη δήλωση και να κοιτάξουμε πως θα οργανώσουμε τις δομές μας απέναντι στην επέλαση που καταφτάνει…

…γιατί μας περιμένουν μέρες δύσκολες.

 

 

Βεβιασμένο ντεκαντάνς.

04 Jan 2015
.
Ας το παραδεχτούμε επιτέλους
δίχως
πολιτική ή ερωτική αποσύνθεση
δεν μπορεί να γεννηθεί
αξιοπρεπής ποίηση.
.
Μοναχά
κάτι τυπικές επαναλήψεις,
κάτι σκόρπιοι πλεονασμοί
ένα γενικευμένο ξεπατίκωμα.
-θλιβερή φάση.
.
Γι' αυτό σου λέω, μωρό μου
ας καταστρέψουμε λίγο λίγο
ότι χτίσαμε
με τόσο κόπο
μπας και βγάλουμε κάνα στίχο της προκοπής.
.
523759_10150846738627437_324400020_n

Μετράμε, μετράμε, μετράμε

05 Dec 2014

[Κείμενο της συλλογικότητας Ινσανυτέ για την απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού]

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε καιρό τώρα

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε σπαταλημένα πρωινά σε αποπνικτικά γραφεία
Μετράμε ζόρικα ξυπνήματα και νεκρές διαδρομές
Μετράμε ανεξόφλητα χρέη, μετράμε ξοφλημένους ανθρώπους
Μετράμε αναμονές όλο άγχος και καβάτζες που λιγοστεύουν
Μετράμε ανούσιες νύχτες και χαμένες μέρες

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε δολοφονημένους μετανάστες, μετράμε βιασμένες μετανάστριες
Μετράμε φράχτες και σύρματα, μετράμε αιχμάλωτα αδέλφια
Μετράμε άνεργες και άστεγους, μετράμε αυτόχειρες και επισφαλείς
Μετράμε ομοφοβικές επιθέσεις, μετράμε ρατσιστικά πογκρόμ
Μετράμε θύματα ενός  – όσο και να μετράμε – ατελείωτου πολέμου.

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε λευκούς τοίχους, σιωπή και αδράνεια
Μετράμε πολύχρωμες οθόνες, βιτρίνες και υποσχέσεις
Μετράμε δρόμους και στενά, αποστάσεις και προορισμούς
Μετράμε φόβους, μετράμε ανασφάλειες
Μετράμε τα σκυλιά να ζυγώνουν

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε φίλους και συντρόφισσες
Μετράμε πρόσωπα νέα και πρόσωπα παλιά
Μετράμε χαμόγελα και εμπιστοσύνες, μετράμε πέτρες και χέρια που σφίγγονται
Μετράμε ανάσες, μετράμε βήματα
Μετράμε τα λόγια μας,
– όχι επειδή μας τελείωσαν, μα γιατί οι καιροί επιβάλλουν πράξεις

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε χτύπους καρδιάς ανά λεπτό
Μετράμε μέρες
– ευθέως και αντιστρόφως

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε καιρό τώρα
Και σαν σταματήσουμε, θα καθήσουμε να κάνουμε μια σούμα,
Να βγάλουμε τον λογαριασμό.

Και κάποιοι, θα πρέπει να τον πληρώσετε…

Αλληλεγγύη στον Νίκο Ρωμανό

 

cebd-cf81

Σχεδιαστική απόπειρα #1

13 Sep 2014

comic 1bcomic 2comic 3comic 4

Καλοκαιρινή αναμονή

18 Aug 2014
.
Περιμένοντας να γυρίσεις
φέρνοντας μαζί σου δώρα
ένα σπασμένο κοχύλι, ένα γδαρμένο σώμα
στάζοντας καλοκαίρι και επιθυμία
να σε σηκώσω άγαρμπα
και να σε πετάξω
σε ένα στρώμα απαλό
που τόσο θα σου'χει λείψει.
 
Περιμένοντας να γυρίσεις
μ' ένα βλέμμα αλλιώτικο
να ξεχωρίσω μέσα του την αντανάκλαση των άστρων
που σου κρατούσαν συντροφιά τις νύχτες
και ειδικά εκείνων που, καθώς έπεφταν,
ίσως προσέφερες στο στιγμιαίο πέρασμα τους
το όνομα μου
και μια ευχή που με αφορά.
 
Περιμένοντας να γυρίσεις
να αναζητήσω με τη γλώσσα μου
μια ξένη αλμύρα πάνω σου
μια οικεία γλύκα μέσα σου
ώσπου να γδάρω κάθε σπιθαμή
απ' το δέρμα σου
που ξεφλουδίζει
γεμίζοντας τα σεντόνια με κομμάτια σου.
 
Περιμένοντας να γυρίσεις
να πλαγιάσουμε δίπλα δίπλα
έχουμε να μοιράσουμε
ήλιο και ιδρώτα
να ακουμπήσω το κεφάλι μου στα στήθη σου
και να αφουγκραστώ τους απόηχους
απ' το μουρμουρητό μιας θάλασσας
και τη σιωπή μιας παραλίας.
 
Περιμένοντας να γυρίσεις
κρυμμένοι σ' ένα δωμάτιο σκοτεινό
να απλώσω πάνω σου τα δάχτυλα μου
και στα τυφλά
να αφαιρέσω προσεκτικά απ'τα μαλλιά σου
κάθε κόκκο άμμου
και να τις μετρήσω.
 
Μια για κάθε στιγμή που έλειπες.
 
10520425_1452263658380643_552379340918621322_n

Έλληνας ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι …

25 Jul 2014

Αφίσα της συλλογικότητας “ινσανυτέ” που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο (2014) στη Θεσσαλονίκη.

ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΤΕ
ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΤΩΡΑ

Ινσανυτέ
Ινστιτούτο ανίχνευσης και υπέρβασης της ταξικής επιθυμίας

Flatten

2018 Flaneur | Entries (RSS) and Comments (RSS)
Design by Design Your Web Page - Powered By Blog Collector, Bike Parts

css.php